Η ελληνική προέλαση στο αλβανικό μέτωπο συνεχίζονταν, αλλά ο δικτάτορας Ιωάννης Μεταξάς δεν πίστευε στη νίκη!
Στις 30 Νοέμβρη 1940, τα ελληνικά στρατεύματα συνεχίζοντας τη νικηφόρα πορεία τους στο αλβανικό μέτωπο κατά των Ιταλών, μπήκαν στο Πόγραδετς.
Στη δεύτερη περίοδο του ελληνο-ιταλικού πολέμου, που κράτησε από τις 14 Νοεμβρίου ως τις 28 Δεκεμβρίου του 1940, οι ελληνικές δυνάμεις ανέλαβαν επιθετικές ενέργειες σ’ όλο το μέτωπο και απώθησαν τον εχθρό από όλα τα σημεία του ελληνικού εδάφους. Την περίοδο αυτή, κατέλαβαν την Κορυτσά, την Πρεμετή, το Αργυρόκαστρο και έφθασαν στη γραμμή: Πόγραδετς-Κάμια-Σούχα Γκόρα-Χειμάρα.
Στη γραμμή αυτή, οι επιθετικές ενέργειες ανεστάλησαν προσωρινά στις 28 Δεκεμβρίου.
Παρότι οι δυνάμεις του εχθρού στις επιχειρήσεις που διεξήχθησαν εκείνη την περίοδο ήταν υπέρτερες (16 ιταλικές μεραρχίες από τη μία πλευρά και από την ελληνική πλευρά 11 μεραρχίες πεζικού, 2 ταξιαρχίες πεζικού και 1 μεραρχία ιππικού), οι Ιταλοί υποχωρούσαν άτακτα και τα ελληνικά τμήματα είχαν σχεδόν χάσει την επαφή, ιδιαίτερα προς την κατεύθυνση Αργυρόκαστρο-Τεπελένι, όπου ο εχθρός συμπτυσσόταν εσπευσμένα προς Αυλώνα, χωρίς να προλάβει να ανατινάξει ούτε τη μεγάλη γέφυρα στον ποταμό Δρίνο.
Όμως, ελληνικό απόσπασμα, που κατέλαβε άθικτη τη γέφυρα, διατάχθηκε να επιστρέψει στο Αργυρόκαστρο, για να πάρει μέρος στην επινίκια… παρέλαση. Στο μεταξύ, οι Ιταλοί, βλέποντας ότι μια βδομάδα δεν καταδιώκονται από τον ελληνικό στρατό, γύρισαν, ανατίναξαν τη γέφυρα και πήραν θέσεις στα γύρω υψώματα.
Ενώ τα ελληνικά τμήματα ζητούσαν να προχωρήσουν, η ανώτερη στρατιωτική διοίκηση απαντούσε «έχουν γνώση οι φύλακες» και διέτασσε τα τμήματα να συμπτυχθούν και «να αναμένουν νεότερες διαταγές». Όπως φαινόταν, η ελληνική διοίκηση φοβόταν… την προέλαση.
Ο δικτάτορας Ιωάννης Μεταξάς, στο προσωπικό του ημερολόγιο έγραφε: «6 Δεκεμβρίου: Πήραμε τους Αγίους Σαράντα, αλλά με φοβίζει η προέλασις. 8 Δεκεμβρίου: Κατελάβαμε το Αργυρόκαστρον. Αλλά δε βλέπω την διέξοδον».
Αποδείχτηκε ότι η πολιτική και στρατιωτική ηγεσία δεν πίστευε τη δυνατότητα της νίκης στον ελληνοϊταλικό πόλεμο. Μια νίκη, που ανήκει αποκλειστικά στον ίδιο τον ελληνικό λαό και στα στρατευμένα παιδιά του.
Οι αλλεπάλληλες νίκες του ελληνικού στρατού προκάλεσαν κρίση στην ηγεσία του ιταλικού στρατού. Αλλά η ελληνική πολιτική και στρατιωτική ηγεσία στάθηκαν ανίκανες να εκμεταλλευτούν και να αξιοποιήσουν τις δυνατότητες και τις ευκαιρίες που παρουσιάστηκαν για μεγαλύτερες ακόμη επιτυχίες.
