Αντικομμουνιστικές φιέστες της «δημοκρατικής» Ευρωπαϊκής Ένωσης με τη σφραγίδα και του «αριστερού» Δημήτρη Παπαδημούλη

Άλλη μια εκδήλωση παραποίησης της ιστορίας πραγματοποίησε την Παρασκευή 23 Αυγούστου η Ε.Ε., στο πλαίσιο της προσπάθειας που καταβάλλει εδώ και χρόνια να καθιερώσει την 23η Αυγούστου -ημερομηνία που υπεγράφη το Σύμφωνο Μόλοτοφ – Ρίμπεντροπ- ως «διεθνή ημέρα μνήμης των θυμάτων των ολοκληρωτικών και αυταρχικών καθεστώτων», με την ανιστόρητη-αντικομμουνιστική προπαγάνδα να εξισώσει τον κομμουνισμό, με το έκτρωμα γέννημα του καπιταλισμού, το φασισμό. 

Την εκδήλωση πραγματοποίησε το λεγόμενο «Σπίτι της Ευρωπαϊκής Ιστορίας», στο Διοικητικό Συμβούλιο του οποίου συμμετέχει πλέον και ο τέως ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ και νυν στέλεχος της Νέας Αριστεράς Δημήτρης Παπαδημούλης!

Επιχειρώντας να προσαρμόσει τα ιστορικά δεδομένα στα μέτρα της κυρίαρχης αστικής ιδεολογίας που υπηρετεί, η Ε.Ε. εμφανίζει χυδαία ως αιτία έναρξης του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, όχι τους ανταγωνισμούς των μονοπωλίων για το μοίρασμα των διεθνών αγορών, αλλά …το Σύμφωνο μη επίθεσης Μόλοτοφ – Ρίμπεντροπ, το οποίο υπέγραψε η Σοβιετική Ένωση, μετά τη Συμφωνία του Μονάχου το 1938 ανάμεσα σε Γερμανία, Βρετανία, Γαλλία και Ιταλία, που ευνοούσε ουσιαστικά το σχεδιασμό του Χίτλερ να στραφεί προς τη Σοβιετική Ένωση.

Το Σύμφωνο μη επίθεσης, έδωσε στη Σοβιετική Ένωση, στον ηρωικό Κόκκινο Στρατό, τον πολύτιμο χρόνο που χρειαζόταν για να προετοιμαστεί και να συντρίψει τελικά το φασιστικό τέρας, υψώνοντας περήφανα την κόκκινη σημαία με το σφυροδρέπανο στο κτίριο που στεγάζει το γερμανικό ομοσπονδιακό κοινοβούλιο στο Βερολίνο (Ράιχσταγκ) το 1945 και απελευθερώνοντας τους λαούς της Ευρώπης από το φασιστικό ζυγό, εικόνα που στοιχειώνει μέχρι σήμερα τους καπιταλιστές, τα ευρωεπιτελεία τους και τα ναζιστικά τέκνα τους.

Όλα αυτά προσπαθούν μάταια να σβήσουν με τις ανιστόρητες αθλιότητες και ψηφίσματα, ψέματα, διαστρεβλώσεις και παχυλά κονδύλια, για να φέρουν την Ιστορία στα μέτρα τους ή να νομιμοποιήσουν απαγορεύσεις και διώξεις κομμουνιστών, όπως αυτές σε βάρος Κομμουνιστικών Κομμάτων σχεδόν στο 1/3 των κρατών – μελών της -κατά τ΄ άλλα- «δημοκρατικής Ευρωπαϊκής  Ένωσης.