«Ανθρώπινε» δάσκαλε που δίδασκες και νόμο δεν εκράτεις…

Δεν πέρασαν λίγα εικοσιτετράωρα αφότου, από το βήμα της Βουλής, συνιστούσε στους υπόλοιπους πολιτικούς αρχηγούς «να ενθαρρύνουν τους πολίτες να κυκλοφορούν λιγότερο, να τηρούν τα μέτρα, να κρατάνε τις αποστάσεις, να αποφεύγουν τις συναθροίσεις…».

 Επίσης, σε κάθε τηλεοπτικό διάγγελμά του (και δεν είναι λίγα μέσα στην πανδημία), κουνά επικριτικά το δάχτυλο στο λαό, υποδεικνύοντας ως ύψιστη υποχρέωση την «ατομική ευθύνη» για την προστασία απέναντι στο φονικό νέο κορωνοϊό. 

  Και αφού έπραξε το θεσμικό καθήκον του ως θεματοφύλακας της τήρησης τής «νομιμότητας», έβγαλε το προσωπείο του «υπεύθυνου» πρωθυπουργού και …ρίχτηκε στην ανεμελιά του «ανθρώπινου» ηγέτη. Έτσι κερδίζονται οι εντυπώσεις στη Δύση της αμερικανόπνευστης επικοινωνίας, σκέφτηκε και …ανέβηκε στην Πάρνηθα για να ξεσκάσει με ποδήλατο του βουνού και motocross. Ίσως και να το έκανε από εσωτερική ανάγκη για να ξεδώσει. Να βγει από τους τέσσερις τοίχους, την κλεισούρα της καραντίνας και να πάρει μία ανάσα ελευθερίας. Κανένα πρόβλημα. Τι πιο φυσιολογικό και ανθρώπινο για οποιοδήποτε πρόσωπο, είτε κατέχει σημαντικά αξιώματα, είτε όχι.

  Η διαφορά ενσκήπτει όταν το δημόσιο πρόσωπο «θυσιάζει» προσωπικές στιγμές του για το θεαθήναι, είτε εκούσια, είτε ακούσια. Όταν ο «ανθρώπινος» εαυτός του συγκρούεται με τον άλλον, τον συμβατικό και ακέραιο Όταν αυτοϋπονομεύεται και τον …αποδομεί. 

  Αυτό έπαθε ο πρωθυπουργός, Κυριάκος Μητσοτάκης-και δεν είναι ο πρώτος που την πατά. Από τη στιγμή που είδαν το φως της δημοσιότητας φωτογραφικά ντοκουμέντα της εξόρμησής του, εκτέθηκε στα μάτια των πολιτών και κλονίστηκε το «τεκμήριο» της πολιτικής ειλικρίνειάς του. Διότι, σε συνθήκες καθολικού απαγορευτικού στη χώρα, που οι υπόλοιποι πολίτες υποχρεούνται (στο πλαίσιο της «ατομικής ευθύνης» τους) να φορούν μάσκα προστασίας και σε εξωτερικούς χώρους και να τηρούν αποστάσεις ασφαλείας, αυτός που νομοθέτησε τα μέτρα και είναι συνταγματικά υπεύθυνος να μεριμνά για την εφαρμογή τους, τα περιφρονεί! Αυτός που επέβαλε, με νόμο, την απαγόρευση των συναθροίσεων σε εξωτερικούς χώρους παραπάνω των τριών ατόμων, φωτογραφίζεται γελώντας ανάμεσα σε πέντε πολίτες, χωρίς να παίρνει κανένα μέτρο ατομικής προστασίας ή και πιθανής μετάδοσης του ιού στους γύρω του!

…Πήγε περίπατο ακόμη και η καραμέλα της «ατομικής ευθύνης»

  Από αφέλεια; Από υπερβολική αυτοπεποίθηση ότι, επειδή είναι ο πρωθυπουργός, δεν θα τον «πιάσει κανένας στο στόμα του»;

Όποιος κι αν είναι ο λόγος που το έκανε, η αίσθηση που διαμορφώνεται, είναι, πως, ακόμη και αυτό το …θέσφατο-χρέος της «ατομικής ευθύνης», που παπαγαλίζει ακατάπαυστα επί εννιά μήνες, δεν το εννοεί. Τουλάχιστον για τον ίδιο. Αν, όμως, αφορά μόνο τους άλλους, πως θα περιφρουρήσει την πολιτική αξιοπιστία του; Πως υπερασπίζεται τη συνέπεια λόγων και έργων; 

Με ποιο ηθικό έρεισμα και πολιτική νομιμοποίηση θα συνεχίσουν οι κατασταλτικές Αρχές να επιβάλλουν πρόστιμα των 300 ευρώ σε όσους πολίτες «σπάνε» τους όρους της καραντίνας; Όταν κοτζάμ πρωθυπουργός δεν τηρεί τους κανόνες του παιχνιδιού και παραβιάζει όλους τους βασικούς όρους του, όπως ο ίδιος και η κυβέρνησή του τούς έχουν θεσπίσει, ποιο …κίνητρο έμπνευσης θα καθοδηγεί τη συναίσθηση ευθύνης και κινδύνου των πολιτών; 

Ο Στέλιος Πέτσας δεν ήξερε από που να το πιάσει… και που να το αφήσει…

  Και σα να μην έφτανε το πολιτικό «ξεγύμνωμα», ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, Στέλος Πέτσας έσπευσε να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα, τροφοδοτώντας την κοροϊδία και την υποκρισία με ένα επιπρόσθετο αστείο …άλλοθι παραδοχής της ενοχής. «Πραγματικά, δεν ξέρει κανείς από που να το πιάσει αυτό το θέμα…Κατηγορείται ο πρωθυπουργός, γιατί είναι ανθρώπινος; Αυτό κάνει ένας ανθρώπινος πρωθυπουργός» (!), αποφάνθηκε, μέσω του ραδιοφωνικού σταθμού Σκάι. Ποιος τα λέει αυτά; Ο ίδιος που, προ ημερών, σε άλλη συνέντευξή του στην ΕΡΤ, δήλωνε: «Όλοι οι πολίτες είμαστε ίσοι ενώπιον του νόμου και πολύ περισσότερο δημόσια πρόσωπα δεν θα έπρεπε να προκαλούν κανέναν, πολλώ δε μάλλον να παρανομούν οι ίδιοι και να καλούν σε παρανομία τους συμπολίτες μας. Αυτό είναι απαράδεκτο και καταδικαστέο…Πραγματικά, δε δικαιολογείται κανένα άλλοθι, για κανένα λόγο, σε κανένα δημόσιο πρόσωπο, να παρακινεί τον κόσμο, να παρανομεί ο ίδιος και να παρακινεί και τον κόσμο να παρανομήσει. Απαράδεκτο. Δεν υπάρχει κανένα άλλοθι»!

     «Πραγματικά, δεν ξέρει κανείς από που να το πιάσει αυτό το θέμα…» κ. Πέτσα.