Στοίχημα ότι οι «2 Μεγάλοι Μήτσοι» της υποκριτικής υποκρισίας, Λαζόπουλος και Μπέος …τα τακίμιασαν-Παράλογο;

Τι να ήταν άραγε, αυτό που τους έφερε δίπλα δίπλα; Τόσο, μα τόσο, κοντά! Τους συνδέουν, οι θεατρινισμοί και τα προπαγανδιστικά μασκαρέματα; Η τέχνη της παραπλανητικής επικοινωνιακής πολιτικής; Οι λεκτικοί εξυπνακισμοί; Η προσφιλής  τακτική των ανούσιων υβριστικών καυγάδων και των προσωπικών επιθέσεων;

Ο χυδαίος λαϊκισμός και η αβάσταχτη ροπή στο να γελοιοποιούνται πολύ σοβαρά θέματα; Ο δηλητηριώδης σχολιασμός «αυριανιστικού» είδους και τα αντικομμουνιστικά παραληρήματα;

      Αμφότεροι, αυτοπροβάλλονται ως αντισυστημικοί, ασυμβίβαστοι, αντικομφορμιστές. Όχι της οκάς, αλλά «με πρόσωπο» και από θέσεις «αρχών» και …αδιαπραγμάτευτων «αξιών». Από τους «ζόρικους», που δεν προσαρμόζουν τη στάση τους στις εκάστοτε συνθήκες και δε συμμορφώνονται με τις κυριαρχούσες απόψεις. «Τα βάζουν» με λαμόγια, μικροεπιχειρηματίες, τηλεοπτικούς αστέρες, βουλευτές, δημάρχους, ενίοτε και υπουργούς και κάθε λογής δημόσια πρόσωπα, που στα μάτια της κοινής γνώμης εκπροσωπούν το «απρόσωπο», αποκρουστικό «σύστημα». Ξιφουλκούν με το υπηρετικό προσωπικό του, δηλαδή, γιατί, με τα πραγματικά «αφεντικά» του, τούς ιδιοκτήτες των ισχυρών Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης (καναλάρχες, εκδότες εφημερίδων), που τυγχάνει να είναι και εφοπλιστές, τραπεζίτες-μεγαλοεργολάβοι, μεγαλοξενοδόχοι και μεγαλέμποροι, δεν τους «πιάνουν στο στόμα τους». Δεν έχουν να χωρίσουν τίποτε. Ούτε το διανοήθηκαν ποτέ. Εκτός ίσως από εκείνες τις φορές, τις ελάχιστες, που τα «βουβάλια» στις μεταξύ τους συγκρούσεις χρειάζονταν …επικοινωνιακή κάλυψη. 

      Είναι αυτός λόγος να τους «ενώσει»; Η αδήριτη πραγματικότητα, ή συμβαίνει κάτι άλλο;

      Η απόσταση που τους χώριζε, φάνταζε πολύ …μεγάλη, γιατί έτσι το επέλεγαν οι ίδιοι, προκειμένου να δείχνουν «κάποιοι άλλοι» στους χιλιάδες τηλεθεατές και οπαδούς τους, δήθεν «ασυμβίβαστοι», ο καθένας από το δικό του «άμβωνα», («αριστερός», «προοδευτικός», «ανοιχτόμυαλος», «φιλολαϊκός», «με καυστικό χιούμορ» ο ένας, «παλικάρι», «τσαμπουκάς», «ατίθασος τραμπούκος», «αθυρόστομος εκφραστής της αδικημένης λούμπεν ΠΑΣΟΚικοΔεξιάς» ο άλλος). Τώρα, που βρέθηκαν πλέον (και δημοσίως) τόσο κοντά, για δες πόσο μοιάζουν! Σα να γνωρίζονταν χρόνια, αλλά το έκρυβαν για να μην απογοητεύσουν τα αντιφατικά ακροατήριά τους. Πως καμαρώνουν και οι δυό. Πόσο χαίρονται που τα ΄παν. Σαν τα τους κρατούσε μακριά μία μικρή, αναθεματισμένη  …παλιοπαρεξήγηση. 

Ανακουφισμένοι. Θες, έπηξε το μυαλό και κατάλαβαν ότι κάνουν καλή παρέα. Θες, κουράστηκαν να …πολεμούν το σάπιο «σύστημα», ό,τι είχαν να πουν, το είπαν και, επιτέλους, έφθασε η ώρα να δρέψουν τους καρπούς της αδυσώπητης μαχητικότητάς τους. 

Να απολαύσουν, χωρίς επαγγελματικές ενοχές και ενδοιασμούς, τη δημόσια κοσμική ζωή, τη φαινομενικά «αταίριαστη» έκθεση …στο νηστικό φιλοθεάμων κοινό και, γιατί όχι, να προχωρήσουν σε καθωσπρέπει μπίζνες μεταξύ δήμου Βόλου και θεατρικού επιχειρηματία, όπως αναφέρθηκε σε ορισμένα δημοσιεύματα. 

Άλλωστε, και οι δύο, έχουν διαγράψει έναν ολοκληρωμένο κύκλο επιχειρηματικής δραστηριότητας και ο λαός δεν έχει πλέον κέφια για άλλες φανφάρες. Έχει καταπονηθεί από τις «μεγάλες διαψεύσεις» των πολύχρωμων αποπροσανατολιστικών «αντιμνημονιακών μετώπων» κατά τη δεκαετή οικονομική κρίση της καταστροφής και το «ξεβράκωμα» ποικιλόμορφων καιροσκόπων, σαλτιμπάγκων «αντισυστημικών». 

    Ο Λάκης Λαζόπουλος, ηθοποιός και συγγραφέας θεατρικών έργων, με προπαγανδιστικό ταλέντο στο να στρέφει εντέχνως το ενδιαφέρον εκεί που θέλει κάθε φορά, κατόρθωσε, με τις πραγματικά επιτυχημένες εκπομπές  τηλεοπτικής κοινωνικοπολιτικής σατιρικής επιθεώρησης «οι 10 Μικροί Μήτσοι» και ««Αλ Τσαντίρι», να επηρεάζει, σε διαφορετικές περιόδους, το σκεπτικό και την κρίση χιλιάδων πολιτών, άλλοτε προς το ΠΑΣΟΚ και την καραμανλική Νέα Δημοκρατία και μετέπειτα προς τον ΣΥΡΙΖΑ, από την εποχή ακόμη που το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα βρίσκονταν εκλογικά καθηλωμένο στο 3,5-4%.

   Στο κάπως μακρινό πια 2009, τότε που το ΠΑΣΟΚ ήταν αξιωματική αντιπολίτευση και ο πρόεδρός του Γιώργος Παπανδρέου παρουσιάζονταν ως «Μεσσίας»  απέναντι στη ΝΔ, (σε συνέντευξή του στην εφημερίδα «Πρώτο Θέμα», 4 Οκτωβρίου), έλεγε: «Αν το ΠΑΣΟΚ καταφέρει να δώσει στον κόσμο την αίσθηση ότι φεύγουμε από αυτό που ζούμε θα πάει πολύ καλά. (…) Θα πρέπει να καθαριστεί το σύστημα της πολιτικής, μέσα και βαθιά. Το γεγονός ότι ο Παπανδρέου ξεκαθάρισε με πολλούς το θεωρώ πολύ μεγάλο ατού». Λίγες ημέρες νωρίτερα, στις 26 Σεπτεμβρίου, σε συνέντευξή του στην εφημερίδα «Έθνος», προπαγάνδιζε: «Από το ολότελα καλή και η Παναγιώταινα. (…) Ο Παπανδρέου (…) αν στο ελάχιστο πραγματοποιήσει αυτά τα οποία λέει, άλλη τύχη θα έχει…». Και τον Απρίλιο του 2010, παραμονές δηλαδή της επιβολής του 1^ου ληστρικού Μνημονίου, διαλαλούσε, μέσω της εκπομπής «Αλ Τσαντίρι», ότι ο Γιώργος Παπανδρέου «προλαβαίνει ακόμα να πηδήσει στο βαγόνι της Ιστορίας και να σώσει τον τόπο». Όταν ο λαός συνειδητοποίησε, με πρωτοφανή πολιτική και οικονομική βαναυσότητα, τι σήμαινε το πολιτικό σύνθημα του Γιώργου Παπανδρέου «ή θα αλλάξουμε ή θα βουλιάξουμε», ο Λάκης τα γύρισε…

Διαφήμισε με λυσσώδη επιμονή και απροκάλυπτο ζήλο την έλευση του νέου «Μεσσία», Αλέξη Τσίπρα και του ΠΑΣΟΚογενούς ΣΥΡΙΖΑ, που τάχα θα ήταν κάτι διαφορετικό, «ανατρεπτικό» και «ριζοσπαστικό». Ως καλός επικοινωνιακός μάνατζερ, πλάσαρε το σύνθημα «πρώτη φορά Αριστερά» στους κυβερνητικούς θώκους, σαν πάνδημη «ελπίδα» και απωθημένο «ξεδίψασμα» του «κόσμου της Αριστεράς» έπειτα από μακροχρόνια απομόνωση στην πολιτική έρημο της στέρησης και της υποτίμησης.     

     Στην αντίπερα όχθη, ο επιχειρηματίας Αχιλλέας Μπέος, πριν γίνει δήμαρχος Βόλου, δραστηριοποιούνταν στο χώρο των νυχτερινών κέντρων και διετέλεσε πρόεδρος σε διάφορες ποδοσφαιρικές ομάδες. Για την εφημερίδα του ΣΥΡΙΖΑ, «Αυγή», δεν ήταν παρά «ο Μπέος του ποδοσφαιρικού παρακράτους, του στοιχήματος, των νυχτερινών κέντρων, ο Μπέος που στηρίχτηκε ανοιχτά από τη Χρυσή Αυγή, που υιοθέτησε το λόγο και την αισθητική της Χρυσής Αυγής». 

Στο κόμμα του Αλέξη Τσίπρα, όμως, δεν τα παίρνουν και πολύ στα σοβαρά τέτοια πολιτικά «κατηγορώ». Απόδειξη ο τοπικός βουλευτής (Μαγνησίας) Αλέξανδρος Μεϊκόπουλος, ο οποίος έσπευσε να δηλώσει ότι θα συνεργαστεί «με τη νέα δημοτική Αρχή για την αντιμετώπιση των προβλημάτων της πόλης»!

  Το 2015, ο Αχιλλέας Μπέος καταδικάστηκε από το Δικαστήριο για απόπειρα εκβίασης του διαιτητή Γιώργου Δαλούκα όταν ήταν  πρόεδρος της ομάδας του Ολυμπιακού Βόλου, με αποτέλεσμα να τεθεί σε αργία από τα καθήκοντά του ως δήμαρχος Βόλου. Τρία χρόνια μετά, το Μάρτιο του 2018, επέστρεψε στο δημαρχιακό θώκο, αφού στο μεταξύ, κρίθηκε αθώος από το Πενταμελές Εφετείο Κακουργημάτων για την κατηγορία της παθητικής ή ενεργητικής δωροδοκίας στην υπόθεση των στημένων αγώνων ποδοσφαίρου του 2011, γνωστή ως «koriopolis».

      Αρκετοί μένουν στη βολική, επιφανειακή προσέγγιση ότι πρόκειται για μία ιδιαίτερη-ιδιόμορφη περίπτωση ενός γραφικού προσώπου, με προκλητική συμπεριφορά και απρόβλεπτο χαρακτήρα. Η ουσία, ωστόσο, δε βρίσκεται εκεί, αλλά στην πολιτική που εφαρμόζει ως δήμαρχος και καθορίζει την ποιότητα ζωής χιλιάδων κατοίκων στην πόλη του Βόλου κι ευρύτερα. 

Πολιτικές δυνάμεις της αντιπολίτευσης στο δήμο και συνδικαλιστικοί φορείς τού αναγνωρίζουν ότι έχει εξελιχθεί σε  ικανότατο εκπρόσωπο εξυπηρέτησης των επιχειρηματικών συμφερόντων στην περιοχή. «Τού βγάζουν το καπέλο»  για την πολιτική «μαστοριά» με την οποία συνεργάστηκε και συνεχίζει να συνεργάζεται άψογα με όλες τις κυβερνήσεις. Και του ΣΥΡΙΖΑ και της ΝΔ. Αδιαμαρτύρητα, χωρίς γκρίνια και παραπανίσιες διεκδικήσεις. Με παρόμοια στοχοπροσήλωση υλοποιεί και όλες τις ντιρεκτίβες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που προωθούν την όλο και περισσότερη εμπορευματοποίηση των υπηρεσιών των δήμων. 

Συνάμα, όμως, του προσάπτουν ότι δεν του αρέσει να πολυσυζητά τις αποφάσεις του. Να τις θέτει στη βάσανο των δημοκρατικών διαδικασιών. «Δε κάνω διαβούλευση εδώ… εγώ θα αποφασίσω…», απαντά συχνά πυκνά σε συνεδριάσεις του δημοτικού συμβουλίου ή όταν εργαζόμενοι διαμαρτύρονται για τα αντεργατικά μέτρα που τους πλήττουν. Έχει διαμηνύσει σε όλους τους τόνους ότι απαγορεύει το συνδικαλισμό στη δουλειά, φθάνοντας μάλιστα σε σημείο να επιπλήξει εργαζόμενη και να την απειλήσει δημόσια πως, αν συνεχίσει να ασκεί συνδικαλιστικές ελευθερίες της, θα τον βρει «απέναντί της»! 

Η χρυσαυγίτικη φρασεολογία με την οποία καταφέρεται ενίοτε, όχι μόνο εναντίον των εργατοϋπαλλήλων στο δήμο, αλλά και κατά πολλών άλλων, που δεν εγκρίνουν την πολιτική του, δε φαίνεται να ενοχλεί την κοινωνική τάξη του, την τοπική μεγαλοεργοδοσία (βιομηχάνων και άλλων μεγαλοεπιχειρηματιών). Δε δείχνει να δυσφορεί για τις επικριτικές μομφές πολιτικών και κοινωνικών αντιπάλων του ότι «στολίζει» όσους αντιδρούν στις αποφάσεις του με προσβλητικά, ειρωνικά, χλευαστικά, απαξιωτικά σχόλια και  άκομψα σεξιστικά ανέκδοτα, λες και είναι «άνθρωπος της νύχτας». Ούτε για τις αμφιλεγόμενης αισθητικής εορταστικές εκδηλώσεις, που οργανώνει κάθε χρόνο στην πόλη.

     Κατά καιρούς, ο δήμαρχος Βόλου έχει επιτεθεί εναντίον καθαριστριών, εκπαιδευτικών, γονέων μαθητών,  καλλιτεχνών  και πανεπιστημιακών. «Τα έβαλε» ακόμη και με τους κατοίκους του χωριού Σταγιάτες, οι οποίοι αντιδρούν στην ιδιωτικοποίηση του νερού στην περιοχή. 

      Η δημοτική παράταξη «Λαϊκή Συσπείρωση», που ασκεί την πιο σκληρή αντιπολίτευση στο δημοτικό συμβούλιο, υποστηρίζει ότι η δημοτική αρχή Μπέου  «τυγχάνει της στήριξης και της σημερινής κυβέρνησης και των τοπικών στελεχών, των βουλευτών και γραμματέων υπουργείων της…», γιατί «έχει μετατρέψει το δήμο Βόλου σε πεδίο επενδύσεων εκατομμυρίων ευρώ για ιδιωτικά συμφέροντα και επιχειρηματικούς ομίλους (οδοφωτισμός, leasing, εργοστάσιο SRF, ιδιωτικοποιήσεις δημοτικών υπηρεσιών κ.ά.), που τις χρυσοπληρώνουν οι λαϊκές οικογένειες της πόλης με την ανταποδοτικότητα και τη διπλή φορολόγηση…».

Στα «έργα και τις ημέρες» του έως σήμερα στο δήμο, του καταλογίζει επίσης ότι, μεταξύ άλλων:

• «Από τη πρώτη στιγμή ενδιαφέρθηκε να παραχωρήσει κεντρικά οικόπεδα για πάρκινγκ, αντί για σχολική στέγη (για νηπιαγωγεία) και έβαλε στόχο το άμεσο ξεπούλημα της περιουσίας του δήμου.
• Διατήρησε τα υψηλά ανταποδοτικά τέλη, τα πανάκριβα τροφεία στους παιδικούς σταθμούς και τα δίδακτρα στις σχολές του δήμου.
• Διατήρησε το πανάκριβο τιμολόγιο νερού στο πολεοδομικό συγκρότημα, ενώ προχώρησε σε ανατιμήσεις στη τιμολόγηση του νερού ύδρευσης και άρδευσης σε περιφερειακές ενότητες. Ψήφισε μαζί με την “αντιπολίτευση” του ΣΥΡΙΖΑ να γίνονται διακοπές νερού για οφειλές 80 ευρώ.
• Δεν χορήγησε, “πειθαρχώντας” στην απόφαση της κυβέρνησης, κοινωνικό τιμολόγιο νερού στους ανέργους».

    Επιπροσθέτως, η «Λαϊκή Συσπείρωση» ψέγει τη δημοτική Αρχή ότι «έχει βάλει φαρδιά – πλατιά την υπογραφή της για να γίνει ο Βόλος θάλαμος τοξικών καρκινογόνων αερίων, υπερασπίζοντας με συνέπεια την καύση σκουπιδιών στην τσιμεντοβιομηχανία της ΑΓΕΤ».

         Συμπερασματικά, τα συνεκτικά στοιχεία της  εμφανιζόμενης ως «ετερόκλητης» συνεύρεσης των «2 Μεγάλων Μήτσων» Λάκη Λαζόπουλου και Αχιλλέα Μπέου είναι πολλά και η αρχή της αλυσίδας τους τέμνει την παράλληλη πολιτική περπατησιά του παρελθόντος. Ή όπως πολύ σωστά το έχει θέσει σε τηλεοπτική εκπομπή του ο ίδιος ο Λάκης, «όλοι αφήνουμε τα ίχνη μας σε αυτή τη χώρα». Για να εξηγείται και η πορεία μας στο χρόνο…