«Οι ζωές που δεν έζησα» (“The Roads Not Taken”) της Σάλι Πότερ, παραγωγής 2020
Επώδυνη, χαοτική και τρυφερή κινηματογραφική εξιστόρηση, στηριγμένη όμως σχεδόν αποκλειστικά στον Χαβιέ Μπαρδέμ, που κάνει άλλη μια καταπληκτική ερμηνεία της καριέρας του μετά από εκείνη του «Η θάλασσα μέσα μου».
Μια μέρα της ζωής του μεσήλικα συγγραφέα Λίο, που πάσχει από πρόωρη άνοια, και της κόρης του Μόλι, η οποία τον επισκέπτεται για να τον πάει στους απαραίτητους γιατρούς…
Ο κατακερματισμός της σκέψης που έχει επιφέρει η επιδείνωση της ασθένειας, εμποδίζει τον Λίο να επικοινωνήσει ακόμα και για τα στοιχειώδη με την κόρη του. Εκείνη προσπαθεί να συζητήσει μαζί του, να τον κάνει να θυμηθεί ακόμα και την ίδια της την ύπαρξη. Την ίδια στιγμή ο Λίο μέσα στο μυαλό του ζει τρεις διαφορετικές πραγματικότητες. Εναλλακτικές ζωές που θα μπορούσε να έχει ζήσει. Από τον γάμο του με την παλιά του αγαπημένη στο Μεξικό, την πιθανή καριέρα του ως ντράμερ στη Νέα Υόρκη, ακόμα και τη μοναχική ζωή του συγγραφέα σε ένα απομακρυσμένο ελληνικό νησί.
Η Σάλι Πότερ, έχοντας ζήσει η ίδια στο στενό της περιβάλλον την πρόωρη άνοια και το θάνατο του αδερφού της, έφτιαξε μια ταινία που σε βυθίζει μέσα της, παρουσιάζοντας παράλληλα τις δυσκολίες που βιώνει ο φροντιστής του ανθρώπου με άνοια, αλλά και τα ίδια τα ταξίδια του μυαλού.
