Όταν η Ελλάδα, υπό τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, πρότεινε την παραπομπή της υφαλοκρηπίδας στη Χάγη
Το 1975, βρήκε τις σχέσεις Ελλάδας και Τουρκίας στο χειρότερο δυνατό σημείο τους. Δεν ήταν μόνο η στρατιωτική εισβολή και κατοχή στην Κύπρο. Η Άγκυρα πρόσθεσε στον κατάλογο των ελληνοτουρκικών διαφορών δύο ακόμη, την αμφισβήτηση του ελληνικού εναέριου χώρου και το θέμα της υφαλοκρηπίδας στο Αιγαίο.
Η πολιτική των ΗΠΑ αποτελούσε τον απόλυτο ρυθμιστικό παράγοντα. Τόσο ο Αμερικανός Πρόεδρος Τζέραλντ Φορντ, όσο και ο υπουργός Εξωτερικών Χένρι Κίσινγκερ κατέστησαν σαφές στον πρωθυπουργό Κωνσταντίνο Καραμανλή ότι πρωτίστως επιθυμούν να τερματιστεί το εμπάργκο όπλων κατά της Τουρκίας, το οποίο αποφάσισε το Κογκρέσο για την εισβολή στην Κύπρο. Ήταν προφανές ότι, η πλάστιγγα έγερνε προς την τουρκική πλευρά.
Στις 27 Ιανουαρίου του 1975, η ελληνική κυβέρνηση υπέβαλε, πρώτη φορά, επισήμως την πρόταση προς την κυβέρνηση της Τουρκίας για την παραπομπή του θέματος της υφαλοκρηπίδας στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης.
Η Άγκυρα απάντησε κατ’ αρχήν με μπαράζ παραβιάσεων του εναέριου χώρου μεταξύ 6 και 10 μιλίων και παραβάσεις του FIR Αθηνών.
Στις 31 Μαΐου του ίδιου χρόνου, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής συναντήθηκε με τον πρωθυπουργό της Τουρκίας Σουλεϊμάν Ντεμιρέλ, συζητώντας για το Κυπριακό, το καθεστώς των νησιών του Αιγαίου, την υφαλοκρηπίδα και τον εναέριο χώρο. Στο κοινό ανακοινωθέν, που εκδόθηκε για τη συνάντησή τους, αναφέρονταν: «Οι δύο πρωθυπουργοί απεφάσισαν ότι τα προβλήματα αυτά πρέπει να επιλυθούν ειρηνικώς μέσω διαπραγματεύσεων και όσον αφορά το θέμα της υφαλοκρηπίδας του Αιγαίου, μέσω του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης… Συναφώς απεφάσισαν την επίσπευσιν της συναντήσεως των εμπειρογνωμόνων διά το θέμα της υφαλοκρηπίδας του Αιγαίου, ως επίσης και της συναντήσεως των εμπειρογνωμόνων διά το θέμα του εναερίου χώρου».
Η υποχώρηση της ελληνικής κυβέρνησης ήταν εμφανής. Έναντι της τουρκικής συναίνεσης για προσφυγή στη Χάγη αναφορικά με το υπαρκτό θέμα της υφαλοκρηπίδας, δέχτηκε να αρχίσει συνομιλίες για το θέμα του εναέριου χώρου. Όπως ήταν φυσικό, η κυβερνητική προπαγάνδα έσπευσε να διογκώσει το θέμα της Χάγης για να συγκαλυφτεί η απαράδεκτη υποχώρηση. Σε λίγο, όμως, θα αποκαλύπτονταν το μέγεθος των κυβερνητικών ευθυνών.
Στις 17 Ιουνίου, συναντήθηκαν οι εμπειρογνώμονες των δυο χωρών και με απόλυτη μυστικότητα άρχισαν τη συζήτηση για τον εθνικό εναέριο χώρο. Η κυβέρνηση της Τουρκίας πέτυχε έτσι να «νομιμοποιήσει» τις απαιτήσεις της. Όμως, λίγες μέρες πριν την υπογραφή του συνυποσχετικού για την παραπομπή του θέματος της υφαλοκρηπίδας στη Χάγη, η τουρκική κυβέρνηση υπαναχώρησε, αφήνοντας την κυβέρνηση της ΝΔ στα «κρύα του λουτρού».
(Φωτογραφία: η συνάντηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή με τον Σουλεϊμάν Ντεμιρέλ στις 31 Μαΐου του 1975 στις Βρυξέλλες, όπου γινόταν η Σύνοδος Κορυφής του ΝΑΤΟ)
