Η γέννηση του λογοτέχνη Βασίλη Ρώτα στις 23 Απριλίου του 1889

Ο Βασίλης Ρώτας ανήκει στους πνευματικούς ανθρώπους, που έθεσαν ως κυρίαρχο της ζωής του την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Που αφοσιώθηκαν και αγωνίστηκαν για τα ιδανικά του Μαρξισμού-Λενινισμού, στην πανανθρώπινη ιδεολογία που σταθερά διδάσκει το ΚΚΕ. 

  Έδωσε σκληρές μάχες, υποστήριξε τις αξίες, υπηρέτησε τον αγώνα για τα συμφέροντα της εργατικής τάξης, υποστηρίζοντας στην πράξη τον κοινωνικό ρόλο του καλλιτέχνη. Η συμβολή του υπήρξε καθοριστική στην πολιτιστική και ειδικά στη θεατρική δραστηριότητα που ανέπτυξε το ΕΑΜικό κίνημα, με την Παιδεία και την Τέχνη να διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στην ιδεολογική και πολιτική διαπαιδαγώγηση των ανθρώπων προς την κοινωνική αλληλεγγύη και ισότητα, τη συλλογική και εθελοντική δράση εκατοντάδων χιλιάδων ανδρών, γυναικών και παιδιών. 

Το 1942, με τη συμφωνία του ΕΑΜ, ίδρυσε το Θεατρικό Σπουδαστήριο, «νόμιμο καταφύγιο» για τους ΕΠΟΝίτες. Το θέατρο του Ρώτα έγινε βήμα προβληματισμού και συνειδητοποίησης, όπου νέοι μάθαιναν για το θέατρο και συμμετείχαν σε αντιστασιακές εκδηλώσεις, με παραστάσεις σε θέατρα, πλατείες, δρόμους, και κείμενα που εξύψωναν το λαϊκό φρόνημα, ενώ οι εισπράξεις πήγαιναν στο ταμείο του αγώνα.

Την ίδια εποχή, στην ελληνική επαρχία αναπτύχθηκε ένα νέο είδος θεάτρου, που υπηρετούσε τους σκοπούς του αντιστασιακού αγώνα. Το «Θέατρο του βουνού». 

Το καλοκαίρι του 1944, ο Βασίλης Ρώτας μετέφερε το πνεύμα θεάτρου στα βουνά. Με υπόδειξη της  Πολιτικής Επιτροπής Εθνικής Απελευθέρωσης» (Π.Ε.Ε.Α.)-γνωστής και ως «κυβέρνησης του βουνού», ίδρυσε το «Θεατρικό όμιλο της Ενιαίας Πανελλαδικής Οργάνωσης Νέων (Ε.Π.Ο.Ν.) Θεσσαλίας», ανταποκρινόμενος στο επίμονο αίτημα των αγωνιστών για θέατρο. Το θίασο, αποτελούσαν επαγγελματίες ηθοποιοί, αλλά και ερασιτέχνες από τους αντάρτες. Μεταξύ αυτών, ο συγγραφέας Γεράσιμος Σταύρου, ο ηθοποιός Γιώργος Δήμας, οι Βάσης και Άννα Ξένου, ο Νικηφόρος Ρώτας, ο Αλ. Ξένος.