Η άτακτη αποχώρηση των τελευταίων Αμερικανών στρατιωτών από το Βιετνάμ
Εικόνες αλλοφροσύνης διαδραματίστηκαν 29 με 30 Απριλίου του 1975 στην πρεσβεία των ΗΠΑ και στο λιμάνι της Σαϊγκόν, την πρωτεύουσα του Νοτίου Βιετνάμ, στον απόηχο της μετάδοσης του μηνύματος από το ραδιόφωνο στο Ανόι ότι τα τανκ των Βιετκόνγκ ισοπέδωσαν τις πύλες και εισέβαλαν στο Προεδρικό Μέγαρο στη Σαϊγκόν.
Απελπισμένοι Αμερικανοί προσπαθούσαν να γαντζωθούν από το τελευταίο ελικόπτερο, που εγκατέλειπε το Νχα-Τρανγκ. Οι τελευταίοι πεζοναύτες αποχωρούσαν με εξευτελιστικό τρόπο από τη στέγη της αμερικανικής πρεσβείας στη Σαϊγκόν, την ώρα που το πλήθος ετοιμαζόταν να εισβάλει στο κτίριο.
Η ημερομηνία, 30ή Απριλίου, σηματοδοτεί επί της ουσίας το τέλος του πολέμου, της νίκης ενός αποφασισμένου και γεμάτου ιδανικά λαού ενάντια σε μία υπερδύναμη όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες. Σηματοδοτεί τη μεγαλύτερη στρατιωτική και πολιτική ήττα που γνώρισαν ποτέ οι ΗΠΑ, που γονάτισαν αποκαμωμένες και κάθιδρες μπροστά στη λιλιπούτεια χώρα. Πάντως, χρειάστηκαν ακόμη δύο μήνες για πέσει και να απομακρυνθεί οριστικά η κυβέρνηση-μαριονέτα των ΗΠΑ του Νοτίου Βιετνάμ, να ολοκληρωθεί η νίκη των Βιετκόνγκ και επιτέλους η χώρα να ενωθεί, να αποτελέσει μία και ομοούσια κρατική οντότητα. Μία σοσιαλιστική οντότητα.
Περίπου τρία εκατομμύρια Βιετναμέζων έχασαν τη ζωή τους, εκατομμύρια θρυμματισμένα σώματα και ψυχές επέζησαν αυτής της σφαγής των αθώων, αυτού του μακροχρόνιου πολέμου. Εκατομμύρια εκτάρια δασών μολύνθηκαν από τους τόνους χημικών και τοξικών που ρίχτηκαν από τις αμερικανικές δυνάμεις. Χιλιάδες παιδιά, γενιές ολόκληρες έχουν γεννηθεί με ανωμαλίες και υποφέρουν από ασθένειες που οφείλονται στη μόλυνση από τα χημικά και την ανήκεστο βλάβη που επήλθε στο φυσικό πλούτο της ασιατικής χώρας.
Η φρίκη είχε χτυπήσει όμως και την πόρτα των ίδιων των Αμερικανών, ασχέτως αν τους χώριζαν πολλές χιλιάδες ναυτικά μίλια του Ειρηνικού. Περισσότεροι από 58.000 Αμερικανοί άφησαν την τελευταία τους πνοή μέσα στις ζούγκλες του Βιετνάμ. Δεκάδες χιλιάδες, παραμένουν μισότρελλοι ακόμη και απόβλητοι, φυσικά από την αμερικανική κοινωνία στην οποία δεν μπόρεσαν ποτέ να ενταχθούν ξανά. Ακόμη και η νέα γενιά των Αμερικανών δυσκολεύεται να πιστέψει εκείνες τις εικόνες, τη στιγμή που η αμερικανική κοινωνία δείχνει -και του χρόνου βοηθούντος- να έχει ξεπεράσει τα φαντάσματα που την κυνηγούσαν, δείχνει να έχει επουλώσει τις πληγές, δείχνει να έχει περιπέσει στη λήθη.
Το 2000, είκοσι πέντε χρόνια μετά το τέλος του πολέμου, ένας εκ των ηγετών της νίκης του λαού του Βιετνάμ, ο στρατηγός Βο Νγκιέν Γκιάπ, μιλώντας προς τους δημοσιογράφους κατά τη διάρκεια των εορταστικών εκδηλώσεων στο Μπουόν Μα Τουότ, τόνισε: «Σε λίγο θα γίνω εκατό χρονών, αλλά το κομμουνιστικό ηθικό και πνεύμα παραμένει αναλλοίωτο, ακριβώς όπως ήμουν νέος». Ήταν απολύτως ξεκάθαρος, ότι αυτή η νίκη θα μπορούσε εύκολα να μετατραπεί σε ήττα, αν οι δυνάμεις των Βιετκόνγκ είχαν προσπαθήσει να πολεμήσουν κατά μέτωπο, ένας προς έναν, ένα εχθρό που ήταν κατά πολύ καλύτερα εξοπλισμένος, με τα βομβαρδιστικά «Β52» να συνδράμουν το έργο των επίγειων δυνάμεών τους. «Έπρεπε να χρησιμοποιήσουμε το μικρό ενάντια του μεγάλου, απαρχαιωμένα όπλα κατά σύγχρονων. Σε έναν πόλεμο, άνθρωποι και όπλα, έχουν όλα την ίδια σημασία, Στο τέλος, ήταν ο ανθρώπινος παράγοντας που σηματοδότησε τη νίκη», επισήμανε ο θα τονίσει ο Βο Νγκιέν Γκιάπ, χαρακτηρίζοντάς της «ως απόλυτη και ολοκληρωτική».
