O Διονύσης Σαββόπουλος αποκάλυψε επιτέλους γιατί δεν είναι «Πασόκα, ούτε ΚΚΕ», αλλά «είναι ό,τι είναι», δηλαδή, πούρος ΝεοΔημοκράτης!
Στο τραγούδι του με τίτλο «Το χειμώνα ετούτο», που κυκλοφόρησε το 1983, ο γνωστός από τα παιδικά μας χρόνια ως «Νιόνιος», παρότι συνεχίζει να φορά το συντηρητικό φράκο του «καθωσπρέπει» μεσήλικα επαγγελματία, επιχειρεί ν’ αποβάλλει από το καλλιτεχνικό προσωπείο του κάθε «σκουριασμένη» ιδέα και να αυτοπροβληθεί ως «μεταμοντέρνος» τραγουδοποιός της «εποχής» που, όχι μόνο δεν έχει απωλέσει την ικμάδα της ατίθασης νιότης, αλλά …καταλαβαίνει τους κώδικες επικοινωνιακής έκφρασης της νεολαίας και μπορεί να μιλήσει τη «γλώσσα» της.
Κάπως έτσι, με μιμητική επιθεωρησιακή εμφάνιση (χορευτική ενέργεια και τολμηρούς παρορμητικούς στίχους εφηβικής εκτόνωσης), συνεπαίρνει μικρούς και μεγάλους, τραγουδώντας «Κόμμα και ρετσίνα/κι άσματα επινίκια/Είμαι δεκαεξάρης/σας γαμώ τα Λύκεια».
Οι αφελείς που νόμιζαν πως είναι αντισυστημικός
Μέσα σε αυτό το απολύτως ελεγχόμενο περιβάλλον …αλυσοδεμένης εξέγερσης και απατηλών …αντισυστημικών πτήσεων, δράττεται της ευκαιρίας, με το μανδύα του δήθεν απολίτικ «πρωτοπόρου», να απαξιώσει κάθε γνήσια ή και νοθευμένη πολιτική δύναμη ριζοσπαστικής έκφρασης. Μολονότι μάλιστα τοποθετείται με ξεκάθαρη σαφήνεια πολιτικής προσπέρασης και υποδόριας αποδοκιμασίας, ο ίδιος κρατά για την πάρτη του το ρόλο και τη θέση ενός απροσδιόριστα απόμακρου, άχρωμου και άοσμου κριτή, που δεν φθείρεται από τη δυναμική της πολιτικής πραγματικότητας. Καθοδηγεί εντέχνως τα ακροατήριά του στο τι πρέπει να απορρίπτουν, χωρίς όμως να εξηγεί το γιατί. Χωρίς να υποδεικνύει φανερά προς τα που πρέπει να πορευτούν πολιτικά. Αλλά, στην ουσία, δεν τους έχει αφήσει και πολλές επιλογές, αφού έχει ήδη απορρίψει ως παλιομοδίτικο -και άρα αποκρουστικό- το ελπιδοφόρο πολιτικό κίνημα που αναπτύχθηκε μετά τη Μεταπολίτευση. Το γεγονός δε ότι αποκήρυττε τον προοδευτικό χώρο στο σύνολό του, σε μία περίοδο που πρωταγωνιστούσε στην οργάνωση μεγάλων λαϊκών αγώνων για την προστασία και τη διεκδίκηση ιστορικών κοινωνικών κατακτήσεων, αναδεικνύει το σκόπιμο χαρακτήρα της δόλιας αντιδραστικής «αποστολή» του με πολιορκητικό κριό τη μουσική.
Με αριστοτεχνική σύλληψη, ο τροβαδούρος με τη βραχνή αισθαντική φωνή, αισθάνεται την …ανάγκη να μάς πληροφορήσει: «Δεν είμαι Πασόκα/δεν είμαι ούτε ΚΚΕ/Βρε είμαι ό,τι είμαι/κι ό,τι τραγουδώ για σε». Οι μυημένοι στη βαρύνουσα σημασία του δημόσιου πολιτικού λόγου δεν αναρωτήθηκαν καθόλου γιατί δεν περιέλαβε στους αφοριστικούς αποκλεισμούς του τη ΝΔ-το τρίτο εναπομείναν κοινοβουλευτικό κόμμα εκείνης της εποχής. Οι αφελείς «ρομαντικοί» έπεσαν εύκολα στην παγίδα του, πιστεύοντας πως το «είμαι ό,τι είμαι», δεν υποκρύπτει πολιτικά ιδιοτέλεια, αλλά απλά μία αντιεξουσιαστική διάθεση και στάση.
Επιτέλους, ήγγικεν η εποχή της «ωριμότητας»
Τα χρόνια που ακολούθησαν, η απάντηση στο ερώτημα δόθηκε από την ίδια τη ζωή και τις κατά καιρούς δηλώσεις του. Την Τρίτη, ωστόσο, ο «Νιόνιος» μίλησε, πρώτη φορά τόσο ξάστερα, για τις πραγματικές πολιτικές πεποιθήσεις του, παραδεχόμενος, επιτέλους ότι, πλέον, συμβαδίζει με την «ωριμότητα» της «εποχής» που «έχει αλλάξει»! Παρά ταύτα, ο ίδιος επιμένει: δεν είναι «Πασόκα, ούτε ΚΚΕ», αλλά «είναι ό,τι είναι», που, σε σημερινή αποκρυπτογράφηση, σημαίνει ότι είναι ΝΔ!
Σε συνέντευξη που παραχώρησε στο δημοσιογράφο Παύλο Τσίμα, στο ραδιοφωνικό σταθμό «Σκάι», απαντώντας σε ερώτηση για την εκλογική αναμέτρηση της προσεχούς Κυριακής, αφού διατύπωσε την εκτίμηση πως «η συντριπτική πλειοψηφία του κόσμου έχει πάρει την απόφαση του», τάχθηκε ξεκάθαρα υπέρ της επικράτησης στην κάλπη του απερχόμενου κυβερνητικού κόμματος. «Ελπίζω σε μια αυτοδυναμία της Νέας Δημοκρατίας», είπε. Επιχείρησε να στηρίξει την άποψή του με το επιχείρημα ότι βρισκόμαστε σε μια εποχή, που «μάς χρειάζεται μία ωριμότητα» και μία ικανότητα «διαχείρισης» και δεν γνωρίζει «καλύτερο από τον Κυριάκο Μητσοτάκη» να συγκεντρώνει αυτά τα πολιτικά χαρίσματα.
Οι …άλλοι ξέμειναν στον καιρό της «φοιτητικής ξεγνοιασιάς»
«Ο κόσμος έχει περάσει κρίση, επιδημίες, μετακινήσεις πληθυσμών, ελληνοτουρκικά, πόλεμο στην Ουκρανία», συμπλήρωσε κι έσπευσε να υιοθετήσει εμμέσως τους ισχυρισμούς του πρωθυπουργού ότι ανταποκρίθηκε επιτυχώς σε αυτές τις κρίσεις, προβαίνοντας στη διαπίστωση ότι, μέσα σε αυτές τις συνθήκες, «φεύγουν ορισμένες ψευδαισθήσεις και σε αναγκάζουν να σκεφτείς περισσότερο τι είναι το βασικό, το κανονικό, το πιο επείγον».
Σχολιάζοντας την παρουσία των πολιτικών αρχηγών στην πρόσφατη αναμέτρηση -εκτός του Κυριάκου Μητσοτάκη, όπως διευκρίνισε- αποφάνθηκε ότι παρατήρησε, «μέσα στην ευφυΐα τους και την αγάπη τους για την πατρίδα, μια φοιτητική ξεγνοιασιά», ενώ έκανε λόγο για «μη κατασταλαγμένα» πρόσωπα.
Σε κάποια αποστροφή της τοποθέτησής του, «φωτογραφίζοντας» τον ΣΥΡΙΖΑ, επισήμανε ότι παρατηρεί «ότι κάποια από αυτά τα κόμματα της υποτιθέμενης προοδευτικής συνεργασίας, διατηρούν ένα παλαιό είδος φοιτητικής ξεγνοιασιάς και μιας υπερβολικής και αδικαιολόγητης αυτοπεποίθησης που μπορεί να αποβεί επικίνδυνη».
Τέσσερα χρόνια πίσω, μετά τη νίκη της ΝΔ στις εθνικές εκλογές του 2019, είχε δηλώσει και πάλι στο ραδιοσταθμό «Σκάι»: «Οι ελπίδες μου όμως είναι στον Μητσοτάκη, είναι πάρα πολύ δύσκολο το έργο του και αξίζει υποστήριξης».
Σαράντα χρόνια «διακονίας» στον πολιτικό προσηλυτισμό της Νεολαίας
Με αυτά και με τ’ άλλα, ο «κρυφός ιεραπόστολος» του αστικού συστήματος, φιλοτεχνώντας την εικόνα του «αιώνιου αυθάδη έφηβου», «πήδηξε», όχι μόνο «το χειμώνα ετούτο», αλλά «καθάρισε» επαγγελματικά -και πάλι- όχι μόνο για «άλλα δέκα χρόνια», αλλά για τουλάχιστον 40, διαπρέποντας στον πολιτικό προσηλυτισμό κυρίως των νέων ως γητευτής του πλήθους.
Στα χνάρια της υποκριτικής διαδρομής του, πορεύτηκαν και άλλα προβεβλημένα πρόσωπα του θεάματος, κυρίως στο χώρο της δημοσιογραφίας. Όσοι έκαναν το λάθος όμως …να βγουν στο ξέφωτο της πολιτικής εκπροσώπησης, αφήνοντας πίσω τους τη σιγουριά των «πρωταγωνιστών» τού δήθεν «ακομμάτιστου, ναι μεν, αλλά, ίσως, εφόσον και αναλόγως…», όπως ο Σταύρος Θεοδωράκης, αποκαλύφθηκαν γρήγορα και τους ξέβρασε το κύμα του θολού …ποταμιού.
Ακολουθούν οι στίχοι του τραγουδιού «Το χειμώνα ετούτο»
Τον χειμώνα ετούτο άμα τον πηδήσαμε Γι’ άλλα δέκα χρόνια άιντε καθαρίσαμε Οι μειοψηφίες τάγματα ξυπόλητα σκαρφαλώνουν μέσα σε σκοτάδια απόλυτα Κόμμα και ρετσίνα κι άσματα επινίκια Είμαι δεκαεξάρης σας γαμώ τα Λύκεια Δεν είμαι Πασόκα δεν είμαι ούτε ΚΚΕ Βρε είμαι ό,τι είμαι κι ό,τι τραγουδώ για σε Του Θεού η χάρη μας φιλάει απ’ τα σουξέ Κι ο ουρακοτάγκος απ’ τα θεϊκά εφέ Το τραγούδι ετούτο τό `πα το εβδομηνταεννιά Σ’ αγαπάω ακόμα αλλά εσύ είσαι κακιά.
