Σε κλίμα συγκίνησης το τελευταίο «αντίο» στον αντάρτη μπάρμπα- Γιάννη Μαλισόβα

Ο μαχητής του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας «έφυγε» πλήρης ημερών το Σάββατο 6 Ιουλίου στα 96 χρόνια. Χθες το απόγευμα, στον Πρωτόπαππα του δήμου Ζίτσας, δεκάδες σύντροφοί του από την Κομματική Οργάνωση Ιωαννίνων του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας και την Τοπική Οργάνωση  της ΚΝΕ, συγγενείς και χωριανοί, τον αποχαιρέτησαν σε μία ατμόσφαιρα συγκίνησης και περηφάνιας.  Με υψωμένες σημαίες, σηκωμένες γροθιές και συνθήματα, τον συνόδευσαν στην «τελευταία κατοικία». 

Ο Γιάννης Μαλισόβας, γεννήθηκε το 1928, στον Πρωτόπαππα Ζίτσας και έζησε μία ζωή τίμια, όπως αρμόζει σε κάθε κομμουνιστή και κομμουνίστρια, σε κάθε γνήσιο τέκνο του λαού. Παιδί και αδερφός κομμουνιστών, αγρότης από τα πρώτα χρόνια της ζωής του, μεγάλωσε και έζησε μέσα σε κακουχίες και διώξεις από το αστικό κράτος λόγω της αγωνιστικής στάσης και δράσης της οικογένειας του, αργότερα του ίδιου και της συζύγου του. 

Από παιδί ακόμα, με τον πατέρα του στην εξορία στον Αη Στράτη, τη μητέρα του άρρωστη και τα τέσσερα αδέρφια του να περνάνε δύσκολα, μετέφερε μηνύματα για τον ΕΛΑΣ, με την προτροπή του μεγαλύτερου αδερφού του, που συμμετείχε ενεργά. 

Συγκλονισμένος από την αδικία, από την τρομοκρατία που εντεινόταν μετά τη συμφωνία της Βάρκιζας, στα 17 του, πήγε αντάρτης του Δ.Σ.Ε. στα χωριά του Ζαγορίου, μαζί με άλλα παιδιά του χωριού.   

Το 1946, πέρασε με τη διμοιρία του στη Θεσσαλία και συμμετέχει σε πολλές μάχες. Συνελήφθη στη Λάρισα και δικάστηκε σε τετράκις ισόβια. Στις αρχές του 1947, επέστρεψε στον τόπο του. 

Το 1948, εκτελέστηκε στους Φιλιάτες από τις κυβερνητικές δυνάμεις ο μεγάλος αδελφός του. Το 1949, Γιάννης Μαλισόβας συνελήφθη εκ νέου στη Ζίτσα και φυλακίστηκε.

Τα χρόνια που ακολούθησαν μετά τον εμφύλιο ήταν επίσης δύσκολα, συχνά συλλαμβάνονταν και οδηγούνταν στα κρατητήρια, ενώ δύσκολα ήταν και τα χρόνια της δικτατορίας (1967-1974), κατά τη διάρκεια των οποίων  αγωνίστηκε μέσα από τις γραμμές του ΚΚΕ και παρέμεινε μέλος του ως το τέλος της ζωής του.

Για το «ύστατο αντίο», παρευρέθηκαν εκ μέρους του ΚΚΕ, ο Νεκτάριος Τριάντης, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος, η Μαρία Ανδρεάδου, γραμματέας της Τ.Ε. Ιωαννίνων του ΚΚΕ και από την ΚΝΕ, το μέλος του Κεντρικού Συμβουλίου,Γρηγόρης Μακρής. Επίσης, ο βουλευτής Ιωαννίνων του κόμματος Νίκος Έξαρχος και η Σπυριδούλα Δαρδάνη, δημοτική σύμβουλος της «Λαϊκής Συσπείρωσης» στο δήμο Ζίτσας. 

Επικήδειο εκ μέρους της Κομματικής Οργάνωσης και της ΚΝΕ απηύθυνε η Μαρία Ανδρεάδου, επισημαίνοντας, ανάμεσα στα άλλα, ότι ο μπαρμπά-Γιάννης, δεν ήταν ο μοναδικός μαχητής Δ.Σ.Ε. από τον Πρωτόπαππα και τα γύρω χωριά αφού «αυτός ο τόπος έστειλε τα καλύτερα παλικάρια του και τις πιο γενναίες κοπέλες του στα βουνά και τις εξορίες, υπερασπίστηκαν τις οικογένειες τους, τα χωριά τους, τα αδέρφια τους και τους συγχωριανούς τους». Στη συνέχεια, ανέφερε ότι οι δεσμοί αίματος του κόμματος με την περιοχή συνεχίζονται και σήμερα, αφού το ΚΚΕ κατέγραψε «πρωτιά» και μεγάλα ποσοστά στις πρόσφατες εκλογές. 

«Το σφυροδρέπανο στην πλατεία του χωριού, το επιβεβαιώνει. Κάθε οικογένεια έχει προσφέρει στο κόμμα από όλα τα πόστα του αγώνα», σημείωσε, καλώντας τις νεότερες γενιές του χωριού να συνεχίσουν τις αγωνιστικές παραδόσεις. 

Για το σύντροφο μπάρμπα-Γιάννη, τόνισε ότι «ήταν ένας από αυτούς τους δικούς μας ήρωες που τρόμαξαν για τα καλά το αστικό κράτος, την αστική εξουσία. (…), ήταν παρών σε κάθε μεγάλη μάχη του κόμματος στη σχεδόν εκατοντάχρονη ζωή του. Έζησε τις μεγάλες μάχες του κόμματος πρωτοπόρος, μπροστάρης, με λεβεντιά τίμησε το τίτλο του κομματικού μέλους. Όπως ο ίδιος έλεγε, “για μένα δεν υπάρχει τίποτα άλλο από το ΚΚΕ. Όλη μου η οικογένεια ήταν ΚΚΕ κι εγώ ΚΚΕ θα πεθάνω”. Και τον κράτησε τον λόγο του».

Ιδιαίτερες ήταν η αναφορές για το προσωπικό παράδειγμα του συντρόφου, τονίζοντας ότι ήταν «παρών» στην τελευταία πολιτική μάχη των ευρωεκλογών, «δεν έλειψε ποτέ για ασήμαντο λόγο από τη συνεδρίαση της Κομματικής Οργάνωσης που ανήκε. Καμία υποχρέωση δεν ήταν μεγαλύτερη από την υποχρέωση της συμμετοχής στην Κομματική Οργάνωση Βάσης του. Τον θυμόμαστε στην τελευταία μεγάλη πολιτική συγκέντρωση του Κόμματος με το γενικό γραμματέα της Κεντρικής Επιτροπής, να είναι ”παρών”. Τον θυμόμαστε στις συσκέψεις της Κ.Ο.Β. του στο χωριό να είναι παρών. Τον θυμόμαστε κάθε Σαββατοκύριακο με το «Ριζοσπάστη» στο χέρι να είναι παρών. Παράδειγμα για τις νέες γενιές, για όλους μας. Σπίτι το σπίτι, να φτάσει χέρι με χέρι η εφημερίδα του ΚΚΕ, να μην αφήσει ούτε σπιθαμή χώρου να χαλαρώσει οποιοσδήποτε δεσμός με το Κόμμα».